گر از این منزل ویران به سوی خانه روم ............. دگر آن جا که روم عاقل و فرزانه روم
زین سفر گر به سلامت به وطن بازرسم ............. نذر کردم که هم از راه به میخانه روم
تا بگویم که چه کشفم شد از این سیر و سلوک ............. به در صومعه با بربط و پیمانه روم
آشنایان ره عشق گرم خون بخورند ............. ناکسم گر به شکایت سوی بیگانه روم
بعد از این دست من و زلف چو زنجیر نگار ............. چند و چند از پی کام دل دیوانه روم
گر ببینم خم ابروی چو محرابش باز ............. سجده شکر کنم و از پی شکرانه روم
خرم آن دم که چو حافظ به تولای وزیر ............. سرخوش از میکده با دوست به کاشانه روم

پ . ن : کمی قابل تحمل تر شده 

از عوارض سرباز شدنه احتمالا ً !!

اینکه ده ، دوازده روز قبل از رفتن به سربازی ، همه قوانین تغییر کنن و تویی که فک میکردی حداکثر پنج یا شش ماه خدمت میکنی ، حالا زمان خدمتت بشه حداقل پونزده ماه ، نمیدونم اسمش رو چی میشه گذاشت ؛ بد شانسی یا سرنوشت یا ...
دارم سعی میکنم باهاش کنار بیام ، دوست دارم بدونم دیگه چیزی برای رو کردن داره یا هرچی داشته بازی کرده !

تا امروز معتقد بودم بر قوانین جهان یه جور تعادل ِ فیزیکی حاکم هستش و هر تغییری با یه تغییر عکس جبران میشه ، منتظرم ببینم اعتقادم ثابت میشه یا باید روش تجدید نظر کنم .

پ ن : فقط با فکر کردن به تو حالم بهتر میشه .

بالاخره منم دارم کچل میشم، دوم اردیبهشت ، ناجا 

خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم
به ره دوست نشینیم و مرادی طلبیم

زاد راه حرم وصل نداریم مگر
به گدایی ز در میکده زادی طلبیم

اشک آلوده ما گر چه روان است ولی
به رسالت سوی او پاک نهادی طلبیم

لذت داغ غمت بر دل ما باد حرام
اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم

نقطه خال تو بر لوح بصر نتوان زد
مگر از مردمک دیده مدادی طلبیم

عشوه‌ای از لب شیرین تو دل خواست به جان
به شکرخنده لبت گفت مزادی طلبیم

تا بود نسخه عطری دل سودازده را
 از خط غالیه سای تو سوادی طلبیم

چون غمت را نتوان یافت مگر در دل شاد
ما به امید غمت خاطر شادی طلبیم

بر در مدرسه تا چند نشینی حافظ
خیز تا از در میخانه گشادی طلبیم

پ . ن : فال لحظه تحویل سال

تا زدم یک جرعه مِی از چشم مستت

مست از طعم لبانت ، بی خود از عطر تنت

پ . ن : از آن مستی هایی که حالا حالا ها نمیپرد

مرکز ثقل جهانم شده ای ...

پ.ن : کاش میشد با هم بودنمون رو ذخیره کنیم برای روز مبادا

باید به جایی برسی که فقط با گرفتن دست بتونی بفهمی چشه